Hoe is het om al jaren gestaag aan een literair oeuvre te werken terwijl de wereld je vooral kent van je geniale typetjes uit Jiskefet? En hoe is het om op piepjonge leeftijd, amper 20 jaar, een debuutroman te schrijven? Deze vragen worden op dinsdag 18 maart beantwoord in het CultuurCafxe9 in Nijmegen, tijdens het literaire programma x91Kunstgebitx92 van Op Ruwe Planken en Cultuur op de Campus.

x91Kunstgebitx92 vindt plaats in het kader van de Nationale Boekenweek. Deze duurt van 12 tot en met 22 maart en heeft als thema x91Van oude menschen – de derde leeftijd en de letterenx92. Op Ruwe Planken plaatst naar aanleiding van dit thema een oudere schrijver tegenover een jonge schrijfster.

Herman Koch (1953) debuteerde in 1985 met de verhalenbundel De Voorbijganger. Sindsdien verschenen er elf boeken van zijn hand. De laatste was de roman Denken aan Bruce Kennedy uit 2005. Koch is columnist bij De Volkskrant en Esta, maar is toch vooral bekend van het voormalige tv-programma Jiskefet.

Wiegertje Postma (1987) debuteerde in 2006 met de streekbusroman Vijf Strippen. Ze was jarenlang columniste bij Spunk.nl, een kweekvijver voor jong literair talent. Verschillende columns van haar verschenen ook in NRC Handelsblad. Zullen Koch en Postma de generatiekloof dichten of juist verder openscheuren?

Voorts staat er jazzy gitaarmuziek van Bastiaan Siemerink op het programma en laten kersverse schrijftalenten van zich horen. Wees erbij of wees vierkant!

Datum: Dinsdag 18 maart
Aanvang: 20.00 uur
Toegang: Gratis
Locatie: CultuurCafxe9, Mercatorpad 1, Nijmegen

Dennis legt zo mooi uit hoe we ORP-boekjes drukken, in zulke mooie metaforen ook. Lees zelf maar.

Het is bokrea in Zweden. Veel boeken voor weinig geld. Onze postbode heeft nu een hernia. Ik heb mijn Mumin-serie aangevuld met drie titels van Tove Jansson en mis nu alleen nog Smxe5trollen och den stora xf6versvxe4mningen.

Tove Jansson (1914-2001) is zeg maar de Annie M.G. Schmidt van Finland. Nee, nog meer. Ik moet nog zien of dat geplande Pluk van de Petteflat-land er komt, maar Tove Janssons intellectuele eigendom wordt gewetensvol gekoesterd in onder andere Moominworld. Ik ben als rechtgeaard meisje vanzelfsprekend gevallen voor de lieve tekeningen en schattigheid in het algemeen van de Mumintrollen. Prettige bijkomstigheid is dat ze op allerlei leuke doch praktische merchandise opduiken, van mokken tot sleutelhangers. En de boeken zijn echt wel literair verantwoord, hoor!

Alles was dus koek en ei, totdat ik het slechte nieuws las. Nee!

Burgemeester Thom de Graaf uitte op de presentatie van Vers Verpakt x96 een bloemlezing van vijf jaar Onbederfx92lijk Vers x96 de wens om in Nijmegen meer poxebzie op straat te zien. De redactie van Op Ruwe Planken neemt de man graag bij het woord en trekt op Gedichtendag (31 januari a.s.) de binnenstad in met een aardappelkistje, een megafoon en een handvol dichters. Op verschillende plekken zullen dichters hun poxebzie aan het winkelend publiek voordragen. Een poxebtische interventie op koopavond: de guerrilla is terug in de poxebzie, en de poxebzie is terug in de binnenstad.

De guerrilla-actie is onderdeel van de dichtwedstrijd die Op Ruwe Planken de afgelopen drie maanden organiseerde. Elke week werd er een weekwinnaar gekozen die op de website van het tijdschrift werd geplaatst. Uit die weekwinnaars wordt donderdagavond een uiteindelijke winnaar gekozen. Een handjevol weekwinnaars uit Nederland en Belgixeb vertrekt om 19.30 uur vanaf het centraal station naar de Grote Markt, waar de winnaar bekend gemaakt wordt.

Ik hou van Tigerente.

En ik ben niet de enige.

Ik zou wel een boek kunnen schrijven over het werken in de boekhandel. Er komen leuke mensen, zoals laatst die jongen die al die thrillers zat was en een xe9cht boek wilde lezen. Daar word ik blij van. Tot tranen toe geroerd. Ik heb hem de deur uitgestuurd met De wereld volgens Garp van John Irving. Of de man die blij verrast was toen ik wist welke Edda-vertalingen er te koop zijn.

Maar er gebeuren ook dingen waar je om zou willen huilen. Ik althans. Zoals de vrouw die kwam vragen waar de boeken stonden over het verzorgen van olijfbomen. Of de vrouw die Het jaar dat ik dertig werd van Aaf Brandt Corstius kocht voor haar vriendin die, inderdaad, dertig werd, terwijl Aaf het niet verdient om haar columns als cadeauboek aan de man te zien worden gebracht. Of de man die bedenkelijk keek toen ik zei dat ik In Babylon van Marcel Mxf6ring zo’n prachtige roman vond. Hij dacht dat het dan toch misschien niet zo’n geschikt cadeau zou zijn.

Echt waar, ik zou heel graag een avontuurlijk eter willen zijn. Ik zou zo graag naar chique restaurants willen gaan en mijn tafelgenoot imponeren met mijn smaak. Oesters, orgaanvlees, vergeten groenten, ik zou er mijn hand niet voor omdraaien. Maar ik word al chagrijnig van mandarijntjes in de trein, dus een verrassingsmenu is gewoon niet aan mij besteed. Ik houd er niet van om plotseling, onaangekondigd mosselen voorgeschoteld te krijgen.

Deze week heb ik iedere dag een appel gegeten. Geen echte met een klokhuis en alles uiteraard. Een voorgesneden van de AH to go. Misschien probeer ik volgende week wel een peer.

Of misschien ook niet.

Op Ruwe Planken begeeft zich in de 30-kilometerzone waar verse coniferen de toon slaan. Schrijvers en dichters hebben zich laten inspireren door de nieuwbouw die Vinex heet. Hun bijdragen zijn gebundeld in de jongste uitgave van Op Ruwe Planken. Je kunt op de avond poxebzievoordrachten en meer verwachten, alles in teken van de Vinex. De presentatie vindt als vanzelfsprekend plaats in wijkcentrum De Klif in Oosterhout, de kersverse Vinex-locatie in Nijmegen-Noord.

Datum: woensdag 26 september
Aanvang: 20.00 uur
Locatie: de Bibliotheek in wijkcentrum De Klif, Pijlpuntstraat 1, Oosterhout
Toegang: gratis

Ik heb de afgelopen maanden zoveel getypt (120.000 woorden, dat zijn 400 A4′tjes), dat mijn vingers in een soort T9-modus staan. Als ik aan een woord begin, maken mijn vingers er automatisch een woord van dat ik al veel heb getypt. Of ik typ het Zweeds over dat ik aan het vertalen ben, dat kan ook.

Of mijn zinnen lijken op die van Officer Crabtree in ‘Allo, ‘Allo!, dat ik iedere avond moet kijken. Officer Crabtree spreekt heel slecht Frans en in een Engelstalige serie komt dat tot uiting door de verwisseling van klinkers ("I just pissed the cafxe9 and…"), zodat iedereen in het publiek helemaal in een scheur ligt nadat hij wat heeft gezegd. Ik verwissel ook de hele tijd klinkers, alleen ben ik dan de enige die lacht. Heel triest.

Het wordt eens tijd om dat boek  in te leveren.

Stefan en ik gingen gisteren naar de Deventer boekenmarkt. Er waren meer mensen op dat idee gekomen. Het was druk en heel erg heet. Ik heb veel boeken gezien die ik nog wilde hebben, maar uit een raar soort gierigheid (misschien is het bij een ander kraampje nxf3g goedkoper) heb ik uiteindelijk maar drie boeken gekocht. Ik hou ook niet zo heel erg van tweedehands boeken, want die durf ik niet in bed te lezen, vooral niet als ze echt oud en vergeeld en een beetje schmutzig zijn. Uit smetvrees.

Er komt een raar soort publiek op tweedehandsboekenmarkten af. Dat merkte ik laatst ook al toen ik in Bredevoort was. Niet alleen mensen op zoek naar de eerste druk van die ene dichtbundel, maar ook koopjesjagers in het algemeen. Een veelgestelde vraag op de boekenmarkt is: ‘Bent u op zoek naar iets speciaals?’ ‘Ja,’ zei een vrouw naast mij, ‘ik zoek alles over origami.’

Wij waren op zoek naar goede boeken. We zagen een eerste druk van Eilanden van Boudewijn Bxfcch, maar die kostte x80 40,-. Eilanden is echt fantastisch en de eerste druk is zeldzaam, maar dat is ook weer een beetje overdreven. Ter compensatie hebben we toen maar een zoveelste druk van De kleine blonde dood gekocht, voor x80 3,50. Toch nog een beetje Bxfcch.